Ik begeleid goed opgeleide,
zelfsturende vrouwen vanaf 30 jaar
bij het oplossen van emotionele blokkades,
zodat ze volledig uit de verf kunnen komen!

Lijd jij onder je eigen jaloezie?

'Ze kan toch zo goed die vergadering leiden' zegt je man, terwijl jullie samen aan de eettafel zitten. Hij legt even zijn lepel neer, zodat hij een slok water kan nemen. Ondertussen tikt jouw bestek tegen je bord bij het opscheppen van een lepel macaroni. 'Een natuurtalent is ze.' gaat je man verder. Hij pakt zijn lepel weer op en maakt zich klaar voor de volgende hap.
'Iedereen loopt met haar weg. Ze is welbespraakt en weet op de één of andere manier een hele vergadering stil te krijgen en te boeien met haar presentatie.' Hij pakt zijn servet en veegt z'n mond af.

Dit is nu al een week gaande. Je man vertelt elke dag aan tafel over die ene nieuwe collega die zoooo ontzettend goed is, dat ze een geschenk uit de hemel is voor het bedrijfsleven. En…ze ziet er ook nog goed uit! Zo'n knappe kop met een modellenhoofd op haar schouders. En natuurlijk kan ze alles eten. Niets verdwijnt naar haar heupen of zitvlak. Altijd dat perfecte maatje 38.

Terwijl je een hap macaroni aan het wegkauwen bent, vouw je je handen onder je kin, je ellebogen op tafel, je ogen op je man gericht. 'Kijk hem nou' denk je. 'Helemaal verliefd op die Truus. Helemaal in de ban van een engel in managerskleren.' Even stopt je man met eten, wanneer hij ziet dat je zo naar hem zit te kijken.

'Is er iets?' vraagt hij.
'Nee, hoezo? Moet er wat zijn dan?'
'Nou, je bent nogal stil en je kijkt nogal chagrijnig.'
'O sorry hoor dat ik niet ben als mevrouw "Look at me, I have it all" zeg je theatraal je armen in de lucht gooiend.
'Nou zeg… je bent toch niet jaloers?'
'Hoe kom je daar nou bij!' flap je eruit. Je stem en je ogen zijn hard geworden.
'Jee, er is ook altijd wat met jou.' zegt hij geïrriteerd, 'Zij zou dat niet doen.'

…stilte…

'O NEE, ZÍJ ZOU DAT NOOOOIT DOEN!!!' schreeuw je opeens. 'DAN GA JE TOCH LEKKER BIJ DIE TRUT WONEN !!!'

Met stoom uit je oren, duw je jezelf van de keukentafel af en been je de kamer uit. Hup… de gang in… binnensmonds vloekend en tierend trek je je jas aan … met een ruk trek je de buitendeur open.. en met een flinke klap sla je die weer dicht. Zo… dat zal hem leren!
Even later loop je in het park. De stoom is bijna weg en je hart bonst niet meer zo. Langzaam maakt de boosheid plaats voor het achterliggende gevoel: verdriet… pijn. En al snel biggelen er tranen over je wangen.

'Wat is dat toch? Waarom doet dit zo'n pijn?' Je loopt naar een bankje en gaat zitten. Met een diepe zucht laat je het laatste restje boosheid los. Je begrijpt er eigenlijk niets van. Er is geen reden voor jaloezie. Je man is zo trouw als een hond. Zelf ben je een plaatje om te zien. Dat is al vele malen bevestigd en ergens weet je dat ook wel. Je ben intelligent en humorvol. Je hebt verschillende opleidingen gevolgd en je hebt een goede baan. Je bent in staat projecten op te zetten en te voltooien. Je geniet binnen jouw bedrijf aanzien, omdat je als enige vrouw je mannetje staat tussen al die mannen. Je bent getalenteerd en eigenlijk lukt alles wat uit je handen komt heel goed. Maar daar is het weer… dat ene ding… dat ene hobbeltje waardoor jij zo ontiegelijk onderuit gaat.

'Waarom ben ik zo jaloers?' zucht je. Je worstelt hier al jaren mee en het lijkt eigenlijk alleen maar erger te worden. Soms wens je dat je het uit je zou kunnen snijden. Dat het een plekje ergens in je hersenen is, dat je via een chirurgische ingreep zou kunnen laten verwijderen. Dan heeft niemand er meer last van. Jouw omgeving niet. En jij niet. Maar ja… zo'n ingreep bestaat (nog) niet.

'Wat moet ik ertegen doen?' Het maakt niet uit wat je doet. Hoeveel diploma's je haalt. Of je op gewicht bent of niet. Of je die leuke baan hebt of niet. Of je man je nou overlaadt met complimenten. Zijn liefde betuigt in bloemen en chocolade. Continue laat weten dat jij de enige ware bent voor hem. Niets helpt. Want zodra hij zijn bewondering uitspreekt voor een andere vrouw, gebeurt er iets onverklaarbaars in je hersenen en zie jij hem al helemaal vreemd gaan. En …zie je jezelf al helemaal alleen achterblijven.

'Wat was er nou zo erg aan, aan wat hij zei? Hij moet toch over een andere vrouw kunnen praten, zonder dat ik er last van heb?' Wanneer je het voorval weer voor de geest haalt, dan zie je dat wat je raakte eigenlijk iets heel anders was. Niet zozeer het geblaat van je man over die andere vrouw, maar het feit dat hij niet zag dat hij jou er pijn mee deed. Niet zozeer de bewondering voor een andere vrouw, maar de angst dat zij beter is dan jij. Dat jij niet goed genoeg bent. De angst dat jij nooit goed genoeg zal zijn. En dat zijn helemaal geen prettige gevoelens. Het doet gewoon pijn.

Door jaloers te zijn, hoef je die pijn niet te voelen. Je legt de schuld bij de ander… en hup… opgelost. Toch? .. of niet? Het klinkt misschien gek, maar … als je jaloers bent, is dat een teken dat er ergens liefde voor jezelf is. Liefde voor jezelf, maar dan vertroebeld en bedolven onder een laag pijn en verdriet. Want… je gunt jezelf het gevoel zelfverzekerd en geliefd te zijn. Gezien en gehoord te worden. Je gunt jezelf het gevoel goed genoeg te zijn. Maar omdat je dat gevoel niet hebt, word je jaloers op anderen van wie jij denkt dat ze dat gevoel wel krijgen.

Als de oorzaak van jouw emotionele pijn geneest, verdwijnt de jaloezie… helemaal. En als je weet wat jij nodig hebt om dat te doen, zul je leren om liefdevol met jezelf om te gaan. Om jezelf datgene te geven wat je nodig heb.
En dan komt er die dag dat je man weer met bewondering praat over een andere vrouw en jij bij jezelf bemerkt: 'Hé… da's gek… ik ben totaal niet meer jaloers!' En terwijl je man verder vertelt, geniet jij van je avondeten en van het samenzijn.
Dit is geen gezweef, geen sprookje… maar keiharde realiteit. Ik kan er over meepraten.

Heb je last van jouw jaloezie? Zou je anders willen of heb je het opgegeven?
Als je zover bent om de pijn achter de jaloezie op te lossen, neem dan contact met me op.


Wil je een e-mailtje ontvangen zodra ik een nieuw artikel plaats?


©2019 Praktijk "Zijn wie je bent"